Karabulut’un katil zanlısı Cem Garipoğlu’nun yakalanmasından sonraki tutum ise bundan daha ilginç. Ne gibi bir sebep yatabilir acaba bir gazetenin kent sayfasında bir katil zanlısının sucuk ekmek yediği yerin tanıtılışında, hadi tanıtıldı diyelim, böyle bir başlıkla sunulmasında?

- “Evet, bu çocuğun yakalanması için yaratılan kamuoyu baskısında payımız var ama bu ülkenin Ted Bundy’si Charles Manson’ı gibi bir katilden kült yaratılacaksa onu da biz yaratırız” fikri mi?

- Gazete bir cinayetin ekmeğini (hatta sucuk ekmeğini) her sayfada yemek mi istemektedir? Sadece birinci, üçüncü veya iç sayfa yetmemeli, Cem nerede yedi haberi yapılmalı, kültür sanat bölümü Cem’in dinlediği Frank Sinatra albümünü yazmalı, spor servisi de çocuğun tuttuğu takımı yazmalıdır.

-HT İstanbul editörü Bahçelievler’deki Tonton Baba’nın “yakini” midir? Veya Tonton Baba reklamın kötüsü olmaz deyip bültenlerini Habertürk ofisine sunmuş mudur? Neticede, olası kriz “fırsata çevrilmiştir.” Bu uğurda suçu değilse de, suçluyu övmekte herhangi bir hukuksal ya da etik sorun yoktur.

HT diyor ki, bunlar bir öyledir, bir böyle

Haberi okumaya başlayan okuyucu cemaatin neden okulun kapanmasını istediğini anlıyor:  Bakanlık artık öğrencisi olmayan 13 azınlık okulunun yöneticilerinin görevine son veriyor. Bu haberin ilk cümlesi. Yani okuyucu daha ilk cümleden okulların gerçekten işlevsiz kaldığını ve bu durumun da bakanlıkça görevden alma kararı verilerek tescillendiğini görüyor. Üstelik söz konusu olan okul sayısı 1 değil, 13 ve bunun içinde 12 Rum okulu 1 Ermeni okulu var. Rum cemaati bakanlıktan Şişli’deki okul binasını başka bir amaçla kullanma izni istiyor ancak Bakanlık Lozan Antlaşması’nın azınlıklara verdiği hakları ihlal eder gerekçesi ile talebi reddediyor ve cemaat dava açıyor.

Haberin kutusunda da ise “okulların çürümeye terk edilmemesi için azınlık cemaatlerinin açtığı dava büyük önem taşıyor” deniyor. Yani haberin göze çarpan unsurlarından olan kutuda, bu davanın olumlu bir şey olduğu okuyucuya hissettirilirken, kutunun yanındaki spot ve başlık Rum cemaati alenen ikiyüzlülükle suçluyor. Yani eldeki verilerle rahatlıkla “devlet kullanılmayan cemaat okulu binalarını hak koruma kisvesi altında çürümeye terk ediyor” haberi yapılabilecekken, haber birden bire “milliyetçi” bir hal alıveriyor. E bu haber yazı işlerinin karanlık tarafı kategorisine girmez de hangi kategoriye girer?

“En fazla, “Çoğunluğun, azınlığın isteklerine önem vermediği demokrasi, demokrasi sayılmaz” diye gürültü koparırım. Bir işe yaramaz, çünkü dünyada, her ne kadar “var” deniliyorsa da öyle bir demokrasi yok. Orman kanunları var. Güçlü olan ve/veya çok olan, son sözü söyler! Edilgenlere de boşu boşuna çenesini yapmak düşer! Buraya kadar böyle!”

http://www.bugun.com.tr/kose-yazisi/77415-dtp-kapatilsin-makalesi.aspx

“Enver Altaylı, sözü demokratik açılıma getirerek, hükûmete bir çağrı yaptı: “Fethullah Gülen’in okulları… Ben, Tayyip Erdoğan’ın yerinde olsaydım, Doğu ve Güneydoğu’da ciddi bir araştırma yaptırırdım. Acaba, Gülen’in okullarına devam eden çocuklardan hiç dağa çıkan var mı? Bu araştırmayı Milli Güvenlik Kurulu’na sunar ve o okulların özellikle bölgede yaygınlaştırılmasını bir devlet politikası haline getirirdim.”

…

Gördüğünüz gibi Bodrum’da sadece ikoncanlar konuşulmuyor. Ciddi meseleler de, gündeme gelebiliyor.”

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ilicak/2009/09/02/gulenin_kulaklarini_cinlattik

“Para? Parayı devlet basar. Kurumuş tulumbayı çalıştırmak için biraz para akıtmayı, dolayısıyla sınırlı ve sıkı denetimli düşük enflasyonu göze alabilen, bu yöntemle alınacak sonucun başlangıçtaki endişeleri gidereceğine inanan, paranın basımı gibi, kullanımını, yatırımını planlara bağlayan, yöneten bir devlet.”

Cumhuriyet gazetesinin internet sitesi ücretli olduğu için yazıya link veremiyoruz. Aşağıda basılı halinin taranmış bir bölümünü görüyorsunuz.

Eğer DHA'dan Yaşar Anter ve/ya bu sayfayı yapanlar gözümün içine bakarak "bunlar stoktan seçilmiş fotoğraflar değil, gittim sahile, bu kızları çekerken onlara bakan bu adamı gördüm, adını sordum, memleketini sordum, soyadını sormadım, o da uzun süre sahilde şaşırarak dolaştı" diyebilirlerse, kendilerinden özür dileyeceğim.

1. Sayfada koca bir bölümü haberle falan uğraşmadan dolduruyor.

2. Arka sayfaya bikinili hatun fotoğrafı basma gerekliliğini aradan çıkarıyor.

3. Okuyucu kitlesini oluşturan kendilerini beyaz sanan gri Türklere “Birader, açılım-maçılım diyorlar, bu görmemiş kekolara yüz verirlerse karımıza kızımıza musallat olurlar valla, akıllı olalım” mesajı veriyor.

Daha ne olsun?

http://fanatik.ekolay.net/UEFA-Avrupa-Ligi-Hep-beraber_3_Detail_213_143654.htm

Ne var ki, öyle bir hata var ki bu yazıda, bir çuval incir berbat olmuş.

“Justin Timberlake ve Ciara Feat’in düet yaptığı “Love Sex Magic” klibini yasakladı Radyo Televizyon Üst Kurulu… Number One TV’yi de uyardı bu konuda, “Bir daha yayınlarsan basarım cezayı” dedi.”

Yazının spotunda geçen bu ibare Semercioğlu’ndan mı çıkmış bilmiyoruz (memlekette editör kurbanı yazar da çok zira) ama neticede medyadaki kültür sanat/popüler kültür konusundaki zayıflığı göstermesi açısından ibretlik. Ciara’nın Justin Timberlake’le ortak çalışmasını vurgulamak için kullanılan “feat.” yani tam haliyle “featuring,” Ciara’nın soyadı oluvermiş bu yazıda.

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=12416810&yazarid=105&tarih=2009-09-05

Haber Türk malum, bu cinayetle ilgili olarak, cinayet aletinin üzerinde kalan saçlarla birlikte çekilmiş fotoğrafını ve de öldürülen kurbanın kesilmiş başının bir poşete sarılı olarak içinde durduğu kapağı açık gitar kılıfının fotoğrafını da yayınlayarak “halkın bilgi alma hakkına hizmet etmişti”. Bu sefer de Karabulut’un babasının hala kayıp olan katil zanlısının ailesinden 3 milyon Euro para istemesi haberinde bu tepe süslerine rastlıyoruz.

mün-ev-ver araba ver 3 milyon ver

Karabulut’un babası Süreyya Karabulut tepeden sayfaya bakarak “Mün-ev-ver, araba ver, 3 Milyon ver” diyor. Haber Türk, başından beri olayı yakından takip etmesinden olsa gerek, hislerini haberle hayli karıştırıp, Süreyya Karabulut’la dalga geçiyor, Ama son noktayı Haber Türk genel yayın yönetmeni Fatih Altaylı’nın köşe yazısı koyuyor: “Münevver’in babası benim, biziz.” Altaylı Süreyya Karabulut’un para istemesini eleştirip kendisini artık hayatta olmayan Münevver’in babası ilan ediyor.

Üstelik bununla da yetinmemiş, sayfanın üst bandına bir Uluç karikatürü konduruvermiş. Yanına da uzun mu uzun kirpikli bir sıpa, Uluç’a “Sana kaçtım Hıncal” diyor.

Anlaşılan Haber Türk Uluç ile dalga geçmek istemiş. Zira karikatürün hemen yanında” “Özel hayatımı anlatmaktan hoşlanmam” dedi, röportajda mahrem ötesine geçti” yazarak Uluç’a dokunduruvermişler. Yalnız anlayamadığımız, madem Uluç’a dokunduruyorsunuz, üstelik de bunu bir küçük sıpayı Uluç’un yanına kondurup, okunduğunda insanda değil tebessüm, derin bir utanç duygusu uyandıran bir şeyle dalga geçerek yapıyorsunuz, o zaman ne demeye röporajın tamamına bir sayfa ayırıyorsunuz?

“Ben İşçi Partisi’nin Genel Başkanıyım. Yarın Türkiye’yi yönetecek olan Parti’nin önderiyim.”

http://www.ip.org.tr/lib/pages/detay.asp?goster=haberdetay&idhaber=1245

“İşbirlikçi Değilse, Herkes Biraz Ulusalcıdır (başlık)

…

Çünkü Türkiye’de herkes az ya da çok ulusalcı, işbirlikçiler dışında…”

http://yhs.cumhuriyet.com.tr/?im=yhs&kid=40&hn=30238

“TSK, AKP’nin iktidarda olduğu yedi sene boyunca neye engel oldu? Hangi yasa çıkarılmak istendi de askerlere takıldı?
Askerin son yıllarda yaptığı Güneydoğu’da savaşmak, terörle mücadelede etmekten ibaret. Yeni Genelkurmay Başkanı siyasi konulara girmemeye özen gösteren biri.”

http://www.aksam.com.tr/2009/07/02/yazar/13361/oray_egin/birileri_gercekten_darbe_istiyor.html

“MHP, Türkiye’nin en fazla mağdur edilmiş ve haksızlığa mâruz kalmış siyasî partilerin başında gelir. MHP’liler ve Ülkücü Gençlik, millî ve manevî değerlerin korunması uğruna her türlü mihnete katlanmış ve haksız yere bir dönemdeki anarşinin taraflarından biri olarak gösterilip yıpratılmaya çalışılmıştır.”

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=246714

“Bu zincirin en meşhur komutanı, şüphesiz Kenan Evren..
12 Eylül askeri müdahalesi, Cumhurbaşkanlığı, Marmaris emekliliği, ressamlığı, yargılanma talepleri, “intihar ederim” sözleri, 90 yaşına basan Alaşehirli Evren Paşa’yı tarihimizin üst sıralarına taşıdı.

…

İzmir-Ege toprağından yalnızca güzel kızlar değil, yıldız askerler de yetişiyor. Yukarıdaki liste bunun kanıtıdır.”

http://www.haberturk.com/HTYazi.aspx?ID=3808

"Hindistan'daki Dalit kastının üyelerinden Suresh adlı kişi yanlışlıkla Kartanaka eyaleti'nin eski başkanı Dharam Singh'in numarasını çevirdiği için Singh ve arkadaşları tarafından bir motosiklete bağlanıp sürüklendi ve kafası tıraş edildi. Böylece ayrımcı kast sisteminin Hindistan'da yaşattığı haksızlıklar bir kez daha gözler önüne serilmiş oldu."

Klasikleşmiş olsa da, nihayetinde bir bilgisayar oyunu olan Street Fighter karakteri Dhalism midir yani Hindistan’daki kast sistemini eleştiren bir haberin görseli olacak “temsili Hintli”?  Kafası kazınarak şiddet görmüş adamla dalga geçer gibi?

Dhalism (solda) öyle kolay kolay kimseye pabuç bırakmaz ayrıca

Oryantalizm nerenin batısında olduğumuza göre pozisyon değiştiriyormuş hakikaten.

Mustafa Yıldız’ın beyanatı ve “Uluyatır Beldesi’nde yaşayanlar” diye tabir edilmiş, kim ve kaç kişi oldukları belirsiz bir güruh. Kollektif bir organizma herhalde bunlar, “Ali dengesi yerinde değil. Sürekli herkes hakkında şikayette bulunur” demişler hep bir ağızdan.

Zannetmiyorum ki Hürriyet (Doğan Haber Ajansı/Zeki Günay) gidip adamla konuşmaya dahi zahmet etmeden bu iki ifadeye dayanarak onu “akli dengesi yerinde olmayan” biri ilan etsin. Herhalde bir belgeleri, raporları vardır da, unutmuşlardır buraya eklemeyi. Sevgili Hürriyetçiler, madem adamcağızın “deli” olduğuna teşhis koyabilme yetisine sahipsiniz, Hürriyet Yazışleri-Psikiyatri Departmanı’ndan imzalı raporu koysaydınız bari. Bu haliyle sanki kafadan atmışsınız veya haberde de yere göğe koyamadığınız Mustafa Yılmaz’a kıyak geçmişsiniz gibi duruyor.

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/12372194.asp?scr=1

“…Orhan Pamuk 2006 yılında Nobel Barış Ödülü’ne aday oldu ve ödülü de kazandı. Pamuk, Nobel Barış Ödülü aldıktan sonra da…”

önde giden, bayrak sallayan statüsünde bir emo

“EMOlar kimdir?

EMOlar olarak bilinen gençler, farklı görüntü ve konuşmalarıyla dikkat çekiyor. Kendi aralarında kullandıkları farklı bir dilleri var. Saçlarını tek gözlerini kapatacak kadar öne yatırmaları, spreyle kabartmaları, yüzlerine abartılı piercing takmaları, dövmeleri ve Converse ayakkabılarıyla dikkat çekiyor. Eşcinselliğin ve biseksüelliğin de bu grup içinde yaygın olduğu belirtiliyor. EMOlar ‘Anethema’ gibi heavy metalin bir türü olan death metal gruplarını dinliyor ve örnek alıyorlar.”

"death metal" grubu Anathema'dan Vincent Cavanagh

Farklı görüntü, konuşma, dil tamam. Saç-baş,  piercing, dövme tanımları da doğru. Bu kadarını birer çift göz ve kulak sahibi olan herkesin bilmesi mümkün zaten. Fakat “Eşcinselliğin ve biseksüelliğin de bu grup içinde yaygın olduğu” kim tarafından belirtilmiş, keşke biz de okuyucu olarak bilgilendirilseydik. Hayır, şu var ki, eğer onu belirten son cümledeki bilgileri de belirttiyse; durum vahim.

Cümleyi neresinden tutsak elimizde kalıyor. Anathema grubunun adı “Anethema” değil. Anathema death metal grubu değil; hiç olmadı. Daha önemlisi, Emo tabir edilen gençlik grubu metalci değil. Emoların kesin bir müzik tercihleri yok: yerli de dinliyorlar, yabancı da; pop da seviyorlar rock da. Anathema da seveni vardır mutlaka ama “Emolar kimdir” diye başlık atılan bu paragrafın altında o cümle, “belirtiliyor” kolaylığına kaçtığı kaynaksız yargıyla da birleşince  muhabirin konuya dair ne kadar yüzeysel bir araştırma yaptığını gösteriyor.

http://www.stargazete.com/guncel/kizlar-emolarla-geziyordu-haber-197632.htm

Şimdi geldik Hürriyet’e. Tarih 02.07.2009. Artık kızlar bulunmuş, mesele kapanmış, haber bayatlamıştır ama tahmin ediyorum sayfada boş bir yer kaldığından Yeliz Öz hanımefendiden haberimtrak bir şey istemişler, o da  kendince bir emo tanımı yazmış “Emocular: Yeni kaybedenler klübü” başlığıyla.

“Emo’cuların ortak noktası “duygusal punk” adı verilen müzik türünü dinlemeleri” imiş. Yurtdışında böyle; yani müzik genelde punk ve duygusal öğeler taşıdığı için adı “emo”, hatta “emo punk”. Gelgelelim oralarda da bu kalıbın dışında çıkan, bu tarzın başkalarıyla harmanlayan müzisyen ve dinleyici mevcut tabii ki. Türkiye’deki duruma da yukarıda değindik. Neyse, bunu geçelim, eğlenceli yerine gelelim:

emo metal'in dev ismi Şahin K

“Emo’nun İngilizce-Türkçe sözlükte karşılığı: “Kendine zarar veren metal dinleyen kişilik”

Yok canım? Hangi yayınevinin hangi sözlüğü bu? Ve ortak noktaları punk dinlemek olan emoların bir paragraf aşağısında sözlükte metal dinleyenler olarak tanımlandığını görünce merak ediyorum, acaba Sayın Öz yazmayı bitirdikten sonra “ben ne demişim acaba” diye dönüp okudu mu haberini?

Merak ettiğim bir diğer konu da, “Hepsinin uymak zorunda olduğu yasalar var” ifadesinde bahsi geçen “yasaların” neler oldukları ve yüksek emo yargısının bu yasalara uymayanlara nasıl yaptırımlar getirdiği. Emolar Türkiye’de gelmiş geçmiş gençlik altkültürleri dahilinde en esnek yapıya sahip olanı diye tabir edilebilir şeklinde düşünüyorum çünkü.

Bir de, tepki gelmeyeceğini, gelse de umursanmayacağını bildiğimiz kesimlere dair ne kadar hoyratça “haber” yazılıyor, o da beni düşündüren konular arasında.

http://www.hurriyet.com.tr/gundem/11985445.asp?gid=229

“İstanbul’un göbeğinde, Ali Sami Yen’de Metallica adlı müzik grubu bir konser verdi. Türkiye’nin her tarafından 40 bin kişi toplanmıştı. Programın başlamasından 15 dakika önce, konserin verildiği yerden birkaç km ötede, yani Güngören’de cesetler parçalandı; kol bacak havaya uçuştu. Bu laik, ateist, agnostik, aczmendi müsveddelerinin de umurunda olmadı. Transa geçmiş vaziyette kafalarını sallamaya devam ettiler; tepindiler; kendilerine özgü ritüelleriyle satanizmden ödünç tapınmalar yaptılar. İçtiler, bağırdılar, gürültüyü bastıran gürültü cinsinden müzikleriyle İstanbul semalarından arşa yükselen çığlıkları, bedenleri parçalanan masum insanların feryatlarını bastırmaya çalıştılar.”

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=720129&title=sozun-bittigi-yer

Zaman gazetesinin "yaftalamadan düşünün" adlı kampanyasından bir afiş